Profilim

Çocukluğumun filmlerinden biridir. Rambo, Rocky serilerini defalarca izleyerek büyüdüm. Televizyonda her verilişinde, ilk defa izler gibi aynı heyecan ve merakla izlerdik ailecek. Tabii o zamanlar hiçbir şey bilmeden. Sembollerin, ideolojik mesajların had safhada olduğu Amerikan film örneklerindendir her iki seri de. Subjektif tarih anlayışına sahip, gerçek hayatta yaptığı eylemleri güzelleyen, bunu da yıllarca konuşulan karakterler üzerinden yapabilmiş serilerdir. Başarısızlıkları başarı, kayıpları kazanç, yanlışları doğru göstermek için sinema çoğu zaman araç olmuştur, özellikle Amerika için. Sinemanın başlangıç yıllarından günümüze kadar birçok filmde propaganda, amaç olarak kullanılmaktadır zaten. Propaganda filmlerinin en eskilerinden biri olan Potemkin Zırhlısı filminde de Ruslar, gerçekte başarısız olan bir isyanı başarılı olmuş gibi göstermiş. Bir de üstüne olmayan bir katliamı konu edinmiştir. Öyle ki tarihi gerçekliği yansıtmayan bu başarı ve katliam birçok insan tarafından tarihi gerçekmiş gibi kabul edilmiş, bu da propaganda filminin etkisini gözler önüne sermekle beraber önünü de açmıştır. Rambo, Rocky gibi filmlerde de gerçekten ziyade “olması istenilen gerçekler”in mesajı verildiği aşikârdır. Bu sadece sinemada değil; edebiyatta, sanatın birçok dalında da böyledir. Geçmişte de böyleydi, şimdi de böyle ve gelecekte de böyle olacak maalesef. Bu tarz filmleri izleyip izlememek kişisel tercih olmakla beraber, sadece seyir zevki için de izlemek mümkün. Zira çekildiği zamana göre değerlendirdiğimizde ve hâlâ günümüzde kendini izletebildiği düşünüldüğünde sinema açısından hiç şüphesiz bu bir başarıdır. Ama eğer ki tarih, film ve dizilerden öğreniliyorsa işte o zaman vay hâlimize!

4 yıl önce 0

“Hiçbir balık uçmaya, hiçbir kuş yüzmeye zorlanmaz” sözünü anımsatıyor bana, her izlediğimde bu film. Fakat günümüz eğitim anlayışında uçamayan balık ve yüzemeyen kuş başarısız kabul ediliyor. Hem de balığı uçmaya kuşu da yüzmeye zorlarken bu durumun onlara nasıl zarar verdiğini, onları nasıl yıprattığını görmezden gelerek. Halbuki başarı, yetenek, kazanç, mutluluk tek bir mutlak doğrudan, tek bir yoldan mı geçiyor? Bütün bu noktalara değinen, sorgulayan, sorgulatan ve tüm öğretmenlere, velilere, öğrencilere tekrar tekrar izletilmesi gereken ders niteliğinde bir film.

4 yıl önce 0

Evde kaldığım şu günlerde efsane seriye tekrar başlayayım dedim. Kurgusu, gizemi, mesajları ve birçok şeyi üzerine uzun uzun konuşulabilecek bir seri. Alanında, henüz Testere’nin üstüne bir film izlemedim. Ülkemizin geçirdiği şu zor günlerde sokaklarda hâla keyfi olarak gezenleri, bir eve doldurup bu seriden öğrendiğim bir iki oyunu oynayasım var...

5 yıl önce 0

Güney Kore filmlerinin hayranı biri olarak, bu filmin neden bu kadar nam saldığını anlamış değilim açıkçası. Filmin sonu da öyle çok şaşırtan, beklenmedik bir son değildi bence. Zira filmi izlemeye başladıktan bir süre sonra sonunda olacakları tahmin ettim. İşkence sahnelerinin de abartıldığı kadar rahatsız edici olduğunu düşünmüyorum. Lakin okuduğum kitapta ya da izlediğim filmde benim için en önemli nokta; verdiği mesajdır. Ya bir film bana, beni etkileyecek mesajlar verecek ya da hikâyesine, aksiyonuna, macerasına, aşkına hayran bırakarak keyifli zaman geçirtecek. Bu filmden sonra verdiği mesaj neydi diye düşündüm ve bir mesaj bulamadım. Sınırlarını aşmak veya iyi-kötü, ahlak kavramları üzerine eleştirel bir bakış açısı mı sunmak??? Hiç sanmıyorum... Keyifli bir zaman geçirme noktasında da keyifli bir zaman geçirmedim. Ayrıca intikam konusunda, Güney Kore filmlerinden "No Mercy (2010)" bu filmden daha çok nam salmayı hak ediyor bence. Bu siteye de özellikle baktım, No Mercy filmi yoktu (gözümden kaçmadıysa). Siteye No Mercy filmi, Oldboy'dan daha çok yakışacaktır diye düşünüyorum.

5 yıl önce 0

Bu filmi ilk izlediğimde ağlamaktan çoğu sahneyi izleyememiştim. Etkisinden biraz kurtulduktan sonra tekrar izlemeyi düşünüyordum ama ne mümkün. Kolay kolay geçmeyecek acılar hissettiriyor bu film size. Özellikle; izlerken bu kadar acıtan, sızlatan, ağlatan şeyleri birilerinin yaşamış olduğu gerçeği okkalı bir tokat gibi çarpıyor suratınıza. Kendinize güvenmiyorsanız izlemeyin derim zira filmin girdabına kapılıyorsun ve o girdapta uzun süre kalıyorsunuz.

5 yıl önce 0

İzlemekte geç kaldığım filmlerden birisi. Tüm güzel betimlemeleri hak edecek bir film. Her şeyi başrol oyuncumuz Leonardo ile birlikte yaşıyorsunuz; aynı anda aklınız karışıyor, aynı anda çelişkilere düşüyor ve aynı anda aydınlanıyorsunuz. Puanını sonuna kadar hak eden bir film ve dikkatli izlediğinizde anlamayacağınız hiçbir nokta yok, taşlar mükemmel bir intizam içinde yerine oturuyor... Ayrıca ilk defa bir film için yorum yapmışken, benzer bir kurguda diyebileceğim "Forgotten" adlı Güney Kore filmini de tavsiye edeyim.

6 yıl önce 0

Populer Aramalar