Koza izle (1995)

Film yaşamı ve ölümü anlatıyor genel olarak. Aslında bunları anlatmıyor, insanın yaşam ve ölüm konusunda hissettiklerini anlatıyor. filmdeki sahnelerin çoğunu kırsalda yetişen herkes yaşamıştır, ve bu yaşadıklarımız, gördüklerimiz bize bir şeyler hissettirir gerçek hayatta. örneğin sallanan kuru başaklar bize pastoral bir hüzün verir. rüzgar estiğinde bir yandan hoşumuza giderken bir yandan da içleniriz. anne-babamız veya sevdiğimiz biri uyurken ölmüş olmasından korkarız. içerideyken yağmur yağdığında pencerelere sonbahar hüznü denilebilecek hayatın geçtiğini hissedip hüzünlenme gibi bir his yaşarız. sallanan pencere gibi, evin avlusundaki ocak gibi evimize dair detaylar bize hem o mekandaki yaşanmışlığı hem de zamanın geçtiğini anımsatır; sevgiyle karışık bir hüzün. üzerinde karınca gezinen insan ve hayvanlar bizi ürkütür ölümü çağrıştırdığı için. devrilmiş ağaçlar hüzünlendirir. bu hisleri kelimelerle anlatmak zordur, bu yüzden de film bize bu hisleri görüntüyle anlatıyor, çünkü nuri bilge de bunları yaşamış ve hissetmiş.
film zamanın geçtiğini ve ölümü anlatan bir hüzünle ve nostalji hissiyle dolu. hepimizde zaman zaman yoğun olarak şiddetle hissedilen bir his bu. bunun yanında insanın içindeki şiddete ve kötülüğe dair de bir şeyler anlatıyor film. çocuğun sapanla gezmesi, arı kovanını tekmelemesi, mezardaki ağacı sökmeye çalışması, babanın ağacı devirip baltalaması, anne babanın zaman zaman öfkeli bakışları.. aslında ölümden bir yandan ürperirken bir yandan da öldürmekten, şiddetten geri durmuyoruz. sapanla neredeyse bütün köylü çocukları kuş öldürmüştür ve neredeyse bütün köylü çocukları öldürdüğü kuşa bakıp üzülmüştür. çocukken kötü olan şeyleri yapmaya iten enerji dolu bir duygu vardır içimizde ama aynı zamanda yapılan şeylerin sonuçlarına dair bir hüzün de.
hayatımızın özeti de budur. iyi de olsa, kötü de olsa bir şeyler yaparız ancak tatmin olmayız ve içimizdeki hüzün yok olmaz.
filmin adının niye koza olduğunu düşününce de aklıma tek bir cevap geliyor, bütün bu anlattığım ruh hali nuri bilge'nin kendi ruh durumu, geçmişi ve varlığı. ben bu duyguların, bu yaşanmışlıkların doğurduğu şeyim diyor aslında Nuri Bilge. ve sonraki pek çok filmi de bu duygu halinden, bu yaşanmışlıklardan çıkıyor.