Alejandro González Inarritu'nun Babel'inde, Fas'ta turistik geziye çıkan Amerikalı evli çiftin başına gelen trajik bir hadise, dünyanın diğer ülkelerindeki dört ailenin yaşamında olaylar zincirini harekete geçirir. Koşullar açısından birbirine bağlı olan fakat kıtalar, kültür ve dil açısından birbirinden ayrışan karakterlerin her biri, gerçek huzur ve teselliyi sadece aile kavramının sağlayabileceğini keşfeder.
Süre
143 dakika
İzlenme
140884 izlenme
Türler
Brad Pitt Richard Jones
Cate Blanchett Susan Jones
Rinko Kikuchi Chieko
Harriet Walter Lilly
Bu filmi beğenmeyenlerin favorisi büyük ihtimalle “Hızlı ve Öfkeli” falandır, çünkü Babel hızla değil, hissederek ilerleyen bir film. Anlatmak istediği şey basit ama derin: insanlar konuşuyor ama kimse kimseyi anlamıyor. Diller farklı olsa da acı hep aynı.
Ilk filmini beğenmiştim. Bir daha temkinli yaklaşirim yapimlarina. Kendi Meksikanin varlikli ailesinin mensubu olabilir ama kendi vatandaşlarini resmedişi aşağilayiciydi.
Karakterler satıhta kaldı, gelişim sıfır. Pitt vasat her zamanki performansindayken Blanchett'in harcandiğini...Bernal'in ise küçük düşürüldüğünü düşünüyorum. Inandiriciligi yoktu. Sarmadı.Fas görüntüleri rahatsız ediciydi. Hiçbiri ilgi uyandirmadi. Film boyunca çoğunlukla sessiz alarak izledim. Hissettiğim bir dayatma, metazori , empoze edilmeye uğraşiliyor gerginliğiydi. Puanim:2
"Babylon", sinema tarihine yazılmış bir aşk ve intihar mektubu olarak karşımıza çıkıyor. Aşk kısmını ustalıkla işlerken, intihar kısmında ise aşırıya kaçarak izleyicide ekşi bir tat bırakıyor. 3 saatlik süresinin en az yarısını verimli kullanamıyor. Film, bir gösteriye dönüşme arzusuyla öyle bir kalabalık ve takip edilmesi zor bir hız yakalıyor ki, genel olarak övülen yüksek temposu ruhu daraltıyor. Ana tema müziği, birkaç kez duysak beğeneceğimiz bir parça iken, dakikalarca dinletilerek inmek istediğimiz bir hız trenine dönüşüyor. Ancak, ilk bir saatin ardından yavaşlayarak olması gereken hıza ulaşıyor ve karakter gelişimlerini - her ne kadar problemli olsalar da - daha iyi göstermeye başlıyor.
Film, gösteri olma takıntısına sahip. Yönetmen Damien Chazelle'in önceki eserlerinde de benzer tercihler olduğu için bu seçimi yadırgamıyorum. Abartılı bir dili var ve ben de tuhaf potansiyel taşıyan her şeyi seviyorum. Ancak, filmin her noktasına abartı ekleyip merak unsurunu doğal olmayan yollarla sağlamaya çalışmasını yadırgıyorum. Bu kadar zaman kaybı içinde dört ana karakteri anlatmaya çalışınca, karakterlerin kırılma noktaları sağlam ve etkileyici olmuyor, gürültü içinde kayboluyorlar. Evet, Hollywood'un gerçekleri içinde kayboldukları anlatılıyor ama ben burada metaforik anlatımdan bahsetmiyorum.
Bu büyük problemin dışında, yer yer çok eğlendim. Sinematografiye, dönemi yansıtma şekline ve oyunculuk performanslarına bayıldım. Brad Pitt fena değildi ancak Margot Robbie ve Diego Calva muazzamdı. Li Jun Li ve Jovan Adepo ise potansiyel yıldız adayları olduklarını gösterdiler. Sessiz filmden sesli filmlere geçişte yaşanan kariyer krizlerini, sektördeki fırsat eşitsizliği ve ırkçılığı, sinemayı tekeli haline getiren zümrenin ikiyüzlülüğünü de hiç fena anlatmadı film. Gişede başarısız olmasının sebebi kesinlikle kötü oluşu değilmiş. Çünkü parça parça da olsa uzun yıllar hatırlanacak bir iş. Chazelle, heykeltıraş değil de bahçıvan olmaya karar verseydi, başyapıt sınırlarında bile dolaşabilirdi.